Notice: Undefined index: ids in /customers/f/0/5/willemvandervegt.nl/httpd.www/gedichten.php on line 68 Warning: array_search() expects parameter 2 to be array, null given in /customers/f/0/5/willemvandervegt.nl/httpd.www/gedichten.php on line 68

Een afscheidsrede die rouwen verbiedt

Gaan goede mensen, die hun ziel
toefluisteren te gaan, zacht heen,
dan zeggen vrienden vol verdriet
“Zijn adem stopt.” Of men zegt: “Nee.”

Dan smelten we, spreken niet meer,
geen tranenvloed, zucht vol geweld,
’t Doet aan de vreugde af, wanneer
ervan aan leken wordt verteld.

Als aarde beeft komt schade, vrees,
men zoekt naar een betekenis.
Maar als de hemel zich beweegt
weet men dat dat onschuldig is.

Liefde, saai in het ondermaanse,
zal, ziel als zin, afwezigheid
ontkennen, immers de gedaante
ervan raakt door dat weg zijn kwijt.

Wij die door liefde, zo verfijnd
dat we niet weten hoe dat kan,
vast van elkaar verzekerd zijn,
missen minder oog, lip of hand.

Onze twee zielen, één zijn zij.
Als ik ga, ondergaan ze niet
een breuk, ze worden uitgebreid,
zoals je dat met bladgoud ziet.

Want als ze twee zijn, zij die twee
de tweelingbenen van een passer.
Jouw ziel, het vaste deel, beweegt
mee met de ander, zit zelf vaster.

Het zit vast als het middelpunt,
en zwerft de ander soms ver weg,
dan volgt het, leunend, kantelend,
maar komt hij thuis, dan staat het recht.

Zo moet jij zijn voor mij. Ik moet
als ander been vaak schuin marcheren.
Jouw vast staan maakt mijn cirkel goed,
laat me bij het begin weerkeren.

John Donne

Januari 2015

Toelichting:
A VALEDICTION FORBIDDING MOURNING.
by John Donne

AS virtuous men pass mildly away,
And whisper to their souls to go,
Whilst some of their sad friends do say,
"Now his breath goes," and some say, "No."

So let us melt, and make no noise,
No tear-floods, nor sigh-tempests move ;
'Twere profanation of our joys
To tell the laity our love.

Moving of th' earth brings harms and fears ;
Men reckon what it did, and meant ;
But trepidation of the spheres,
Though greater far, is innocent.

Dull sublunary lovers' love
—Whose soul is sense—cannot admit
Of absence, 'cause it doth remove
The thing which elemented it.

But we by a love so much refined,
That ourselves know not what it is,
Inter-assurèd of the mind,
Care less, eyes, lips and hands to miss.

Our two souls therefore, which are one,
Though I must go, endure not yet
A breach, but an expansion,
Like gold to aery thinness beat.

If they be two, they are two so
As stiff twin compasses are two ;
Thy soul, the fix'd foot, makes no show
To move, but doth, if th' other do.

And though it in the centre sit,
Yet, when the other far doth roam,
It leans, and hearkens after it,
And grows erect, as that comes home.

Such wilt thou be to me, who must,
Like th' other foot, obliquely run ;
Thy firmness makes my circle just,
And makes me end where I begun.

Dit is een gedicht dat niet in een boekje staat.

Vertaling
Notice: Undefined index: ids in /customers/f/0/5/willemvandervegt.nl/httpd.www/gedichten.php on line 97 Warning: array_key_exists() expects parameter 2 to be array, null given in /customers/f/0/5/willemvandervegt.nl/httpd.www/gedichten.php on line 97 Notice: Undefined index: ids in /customers/f/0/5/willemvandervegt.nl/httpd.www/gedichten.php on line 101 Warning: array_key_exists() expects parameter 2 to be array, null given in /customers/f/0/5/willemvandervegt.nl/httpd.www/gedichten.php on line 101